มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า “พระราชบัญญัติศุลกากร พระพุทธศักราช ๒๔๖๙” และให้ใช้เป็น
กฎหมาย เมื่อพ้นวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาไปแล้ว ๓ เดือน
          (ร.จ. เล่ม ๔๓ วันที่ ๑๓ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๖๙ หน้า ๒๗๒)

          มาตรา ๒ เพื่อประโยชน์แห่งพระราชบัญญัตินี้หรือบทกฎหมายอื่นอันเกี่ยว แก่ศุลกากรแลในการแปล
ความแห่ง พระราชบัญญัติ หรือบทกฎหมายนั้นๆ ถ้อยคำต่อไปนี้ ถ้าไม่แย้งกับความในบท หรือเนื้อเรื่องไซร้
ให้มีความหมายและกินความรวมไปถึงวัตถุ และสิ่งทั้งหลาย ดังกำหนดไว้ต่อไปนี้คือ

          คำว่า “เสนาบดี” หมายความว่า เสนาบดีผู้มีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตาม พระราชบัญญัตินี้

          คำว่า “อธิบดี” หมายความว่า อธิบดีกรมศุลกากร

          คำว่า “พนักงานศุลกากร” และ “พนักงาน” หมายความและกินความรวมไป ถึงบุคคลใดๆ ซึ่งรับราชการในกรม
ศุลกากร หรือนายทหารแห่งราชนาวี หรือนายอำเภอ หรือผู้ช่วยนายอำเภอ ซึ่งได้รับแต่งตั้งเป็นพิเศษ ให้กระทำการ
แทนกรมศุลกากร
          (ความในวรรค ๔ นี้ ถูกยกเลิกและใช้ความใหม่แทนโดยมาตรา ๓ แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร (ฉบับที่ ๖)
พ.ศ.๒๔๗๙)

          คำว่า “พนักงานเจ้าหน้าที่” หมายความและกินความรวมไปถึงพนักงานใดๆ ซึ่งได้แต่งตั้งให้มีหน้าที่เฉพาะการ
หรือพนักงานใด ซึ่งกระทำหน้าที่โดยเฉพาะในกิจการ ตามหน้าที่ของตนโดยปกติ

          คำว่า “ท่าต่างประเทศ” “ภาคต่างประเทศ” หรือ “เมืองต่างประเทศ” หมายความว่า ที่ใดๆ นอกพระราชอาณาจักรไทย

          คำว่า “เรือกำปั่น” หรือ “เรือ” ให้รวมทั้งสิ่งใดๆ ที่ได้ทำขึ้น หรือใช้ในการนำส่งคน หรือทรัพย์สินโดยทางน้ำ

          คำว่า “นายเรือ” หมายความว่า บุคคลใดๆ ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชา หรือควบคุมเรือ

          คำว่า “ค่าภาษี”หมายความว่า ค่าภาษี ค่าอากร ค่าธรรมเนียม หรือค่าภาระติดพันในทางศุลกากร หรืออากรชั้นใน

          คำว่า “ศุลกากรได้ตรวจมอบไปถูกต้องแล้ว” หมายความและกินความรวมว่า ได้ปฏิบัติครบถ้วนตามกฎหมาย
ได้ทำใบขนสินค้าถูกต้องและได้เสียค่าภาษีและค่าภาระติดพันครบถ้วนแล้ว

          คำว่า “ผู้นำของเข้า” หมายความรวมทั้งและใช้ตลอดถึงเจ้าของ หรือบุคคลอื่น ซึ่งเป็นผู้ครอบครอง หรือมีส่วนได้เสีย
ชั่วขณะหนึ่งในของใดๆ นับแต่เวลาที่นำของนั้น เข้ามาจนถึงเวลาที่ได้ส่งมอบให้ไปโดยถูกต้องพ้นจากความรักษาของ
พนักงานศุลกากร และคำว่า “ผู้ส่งของออก” ให้มีความหมายเป็นทำนองเดียวกันโดยอนุโลม

          คำว่า “ราคาศุลกากร” หรือ “ราคา” แห่งของอย่างใด นั้น
          (๑) ในกรณีส่งของออก หมายความว่า ราคาขายส่งเงินสดซึ่งจะพึงขายของประเภทและชนิดเดียวกันได้โดยไม่ขาดทุน ณ เวลา และที่ที่ส่งของออก โดยไม่มีหักทอนหรือลดหย่อนราคาอย่างใดหรือ
           (๒) ในกรณีนำของเข้า หมายความว่า ราคาของของเพื่อความมุ่งหมายในการจัดเก็บอากรตามราคาอย่งใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้
                     (ก) ราคาซื้อขายของที่นำเข้า
                     (ข) ราคาซื้อขายของที่เหมือนกัน
                     (ค) ราคาซื้อขายของที่คล้ายกัน
                     (ง) ราคาหักทอน
                     (จ) ราคาคำนวณ
                     (ฉ) ราคาย้อนกลับ
          ทั้งนี้ หลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการใช้ราคาและการกำหนดราคาตาม (ก) (ข) (ค) (ง) (จ) และ (ฉ) ให้เป็นไปตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
          (ความในวรรค ๑๒ นี้ เพิ่มขึ้นโดยมาตรา ๓ แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร (ฉบับที่ ๙) พ.ศ. ๒๔๘๒ ต่อมาความในวรรค ๑๒ นี้ ถูกยกเลิกโดยมาตรา ๓ แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร (ฉบับที่ ๑๗) พ.ศ.๒๕๔๓)

          คำว่า “อากร" หมายความว่า ค่าภาษี ค่าอากร ค่าธรรมเนียม หรือค่าภาระติดพันในทางศุลกากร หรืออากรชั้นใน
          (ความในวรรค ๑๓ นี้ เพิ่มขึ้นโดยมาตรา ๓ แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร (ฉบับที่ ๙) พ.ศ. ๒๔๘๒)

          คำว่า “คลังสินค้า” หมายความว่า โรงพักสินค้า ที่มั่นคง และคลังสินค้าทัณฑ์บน
        (ความในวรรค ๑๔ นี้ เพิ่มขึ้นโดยข้อ ๑ แห่งประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๓๒๙)

          คำว่า “เขตปลอดอากร” หมายความว่า เขตพื้นที่ที่กำหนดไว้สำหรับการประกอบอุตสาหกรรม พาณิชยกรรม
หรือกิจการอื่นที่เป็นประโยชน์แก่การเศรษฐกิจของประเทศ โดยของที่นำเข้าไปในเขต ดังกล่าวจะได้รับสิทธิประโยชน์ทางอากรตามที่กฎหมายบัญญัติ
        (ความในวรรค ๑๔ นี้ เพิ่มขึ้นโดยข้อ ๑ แห่งประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๓๒๙)